«مــــــــــــرامعلّم من درس آدمــــــــیّت داد

  محــــــــبّت است دگر آن چه دارم از او یـاد

  خوشم ز خاطره هایی که یادگار از اوسـت

  کـــــه خاطر من از این خاطرات گردد شـاد

  مـرا معلّم من چون«مسیح»،جان بخشید

 چه هدیه ایی گران مایه،بخشـــش استاد

  برای روشنی ماچون شمع محفل سوخت

  نهــــــاد شعـــــــله ی جـــان عزیز در ره باد

  مــــــــــربّیان بــــــشر رهـــــــبران دورانـــند

  زمـــــــــا درود فــــــــراوان نثـــــارآنــان بــاد

  از ایــــــــــن ملائکه ی عقل،گو مدد جویید

  شــــــوید از کـــــــف اهـــریمنان جـهل آزاد

   اَلا کـــــــه عــــــالم وآدم خراب از جهل اند

    بــه دست عـــلم کنید این خراب ها آباد».

شعراز:«هدایت الله نیّر سینا».