درس تاريخ به روايت « سيمين بهبهاني »
|
«دختـــــــــرم تـــــاریخ را تکرار کـــرد قصـــــه ی« ساسانیان» را باز گفـــت تـــــا بــــه خاطر بسپرد آن قصّـــه را چـون به پایــــــــــان آمد،از آغاز گفت بـر زبانش هم چو طوطی می گذشــت آن چـه بـــــا او گفتــــــه بود استاد او داستــــان« اردشیـــــــــر بابــــکان» قصــــــه ی« نـــوشیـــروان» و داد او قصــــــه ای از آن شکوه و فرّ و کــــام کـــز فروغش چشم گردون خیره شد زان جـلال ایزدی کــــز جلـــــــــوه اش مهر و مــــه در چشم دشمن تیره شد تــــــا بدان جـا کز گذشـــــت روزگــــار داستـــــان« خســروان» از یاد رفــــت تا بــــــدان جـا کـــــز نهیـــب تند بــاد «خوشـــــه های زرنشان» بر بـــاد رفت اشک گرمی در دو چشمش حلقه بست بـــــــر کلامــــش لرزه ی انــــــده ریخت تا نبینـــــــــم در نگاهــــــش یــــأس را، دیــــده اش از دیده ی من می گریــــخت گـفت دیـــــــــــدی بـــــــا زبان پاک ما کینه توزی های آن« تازی»چـــــــه کرد؟ گفتمــــــــــش «ردوسی» پاکیزه رای دیــــــدی امّا در سخن سازی چه کرد؟ گفـــــــــــت دیدی پتــک شوم روزگــار بـــــــــارگاه« تاجداران» را شکــست؟ گفتــــــــم امّا اشک« خاقانی »چو لعل تـــــــــاج شد بر تارک «ایوان» نشست گفـــــــــت دیدی دست خصم تیره رای جلــــــــــوه از «نامه ی تنسر» گرفت؟ گفتـــــــم امّـــــــا دفتر ما زیب و رنــگ از هـزاران «تنـــــسر» دیـــــگر گـــرفت گفـــــــــت از« پرویز» ،جز افسانــه ای نیســـــــــــت باقی زان طلایی بوستان گفتمش با« سعدی »شیریـــــــن سخـن رو به ســـــوی «بوستــــــان»با دوستان گفت از چنــــــگ« نکیســــــا» نغمه ای از چه رو دیگــــــــــر نمی آید به گوش؟ گفتمــــــــــش با شعر« حافظ» نغمه ها سر دهد در گـــــــــوش پندارت سروش گفت دیــــــدی زیر تیـــــــــــغ دشمنان رونق«فرش بهارستــــــــــــان»نماند؟ گفتمش امـّا ز« جامـــــی» یـــــــاد کن کز سخـــــن گل در «بهارستان»فشاند گفـــــــت در بنیان استغنــــــــــــای ما آتشی فرهنگ ســــــــــوز انگیختنـــــد گفتـــــــــم امّا سال هـا بگذشـــت و باز دست در دامــــــــــان مــــــــا آویختند لفظ تازی،گوهری گــــــر عرضـــــه کرد زادگاه گوهرش دریــــــــــــــای مــــاست در جهان،مـــــــــــــــاهی اگر تابنده شد، آفتابش ،« بوعلـــــــــــی سینای» ماست زیستن،در خـــــون ما آمیــــــــــــزه بود نیستی را،روح مــــــــــــــــا هرگز ندیـــد ققنسی گر سوخــــــــــت،از خاکسترش ققنسی پر شورتر آمــــــــــــــــــد پدیـــــد جســـــــــــم ما کوهی است،کوهی استوار کوه را اندیشه از کولاک نیســــــــــــــت روح مــــــــــــا دریاست،دریایــی عظیــــم هیچ دریا را ز طوفـــــــــــان باک نیســـــت آن همه سیــــــــلاب های خانـــــــــــه کن سوی دریــــــــــــــا آمـــــــــد و آرام شــــد هر کـــــــــــه در سـر پخت سودایـــی ز نام پیش ما نــــــــــــام آوران گم نـــــــام شد» |
به نام خداوند جـان وخرد